Âşığın gönlü bir güzele takılınca,
râhat eder mi, başkasına kavuşunca?

Yüz demet fesleğen verseler bir bülbüle,
koklamaz hiç onu, yine gider bir güle.

Nilüfer otu, güneşe olunca âşık,
ondördüncü ayı görmek ister mi artık?

Ciğeri yanan, arar hep suyun tadını,
çok şeker verseler de, hiç beğenmez onu.

Ortalık aydınlanınca olur belli,
herkesin geceyi, kimle geçirdiği!

Gülbahçemi gör de, bahârımı anla!

Güneşin kölesiyim, yalnız onu anarım.
Geceyi, rüyâları, hep arkaya atarım.

Toprak ol toprak ki, gül bitsin sende,
Topraktan başka yok, kavuşan güle!

İlâhî nedir bu aşk, yaktı cismü cânımı?
Bundaki zevk başkadır, duyulur izhâr olmaz.
Ne tarafa giderim, bırakıp sultânımı,
Seni sevdi bu gönül, ölse ele yâr olmaz!

Seni sevmek, dert ve gam tatmak içindir,
Yoksa, râhat ettirecek şeyler çoktur.