Taş içindeki böcek sanır,
Yer ve gök hep orasıdır.

Kavuşmak, nefsinin dileğidir,
ayrılık, efendinin emridir.

Her ân dost ile berâber olmak,
nefse uymaktan dahâ sevgilidir!

Sevgilinin istediği ayrılık, bana,
Binlerce dahâ tatlıdır, kavuşmaktansa!

Güneş doğar, aydınlanır memleket,
sabâh yıldızı görünemez elbet.

Hâfızın feryâdı boşuna değil,
şaşacak şey çoktur onda, iyi bil!

Gidilecek yol uzundur pek,
Uygun olmaz kavuştum demek.

Ey mâvi semâ! İnsâf et de öyle söyle!
Bu ikisinden hangisi, dahâ hoştur şöyle:

Işık saçan güneşinin, çıkışı mı şarktan,
Cihân dolaşan ayımın, doğuşu mu Şâm'dan?